ياهر پرستشگاه ديگرى بايد شخصى الهى يا پيامبر يا جانشين پيامبر يا يكى از اولياى بزرگوار خدا باشد ، و اين چنين است كه خداوند به ابراهيم نبى دستور مىدهد دعوت حجّ را آشكار سازد . خداوند مىفرمايد : ( وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالًا وَعَلَى كُلِّ ضَامِرٍ يَأْتِينَ مِن كُلِّ فَجٍّ عَمِيقٍ ) « 1 » . « و مردم را به حجّ فراخوان تا پياده يا سوار بر شتران تكيده از راههاى دور نزد تو بيايند . » همچنين از آيهء مباركه به دست مىآيد كه گاهى رفتن به حجّ دشوار است ، ولى مردم نبايد براى دشوارى ، آن را ترك كنند . از آن‌جا كه خداوند سبحان همهء مردم را آگاه گردانيده و اعلام ابراهيم به حجّ را بديشان ابلاغ كرده و بيت‌اللَّه الحرام را فرودگاه دلهاى ايشان قرار داده لذا همهء جانها شيفتهء زيارت اين سرزمين الهى است ، تا جايى كه مردم را مىبينى پياده در هر درّه عميقى يا بر هر شترى كه از دشوارى راه تكيده شده ، در راه رسيدن به اين سرزمين هستند . 6 - و براى تشويق مردم به حجّ ، آيات قرآن كريم بخشى از منافع دنيوى و اخروى حجّ را بيان كرده مىفرمايد : ( لِيَشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُمْ وَيَذْكُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِي أَيَّامٍ مَعْلُومَاتٍ عَلَى مَا

--> ( 1 ) - سورهء حجّ ، آيهء 27 .